Loyaliteit: het lukt me zo moeilijk om mijn ouders los te laten

Peter Adriaenssens: "Als je ouder je niet graag kan zien, om welke reden dan ook, dan ga je als kind bij jezelf op zoek: wat is er aan mij dat dat niet lukt? (...) Je zoekt de oorzaak bij jezelf. Je blijft loyaal verbonden, maar je draagt die gespletenheid: wie ben ik? De enige met wie je in gesprek bent, ben je zelf.
Die eenzaamheid, die blijft. Je stelt vast: ik heb een partner en die ziet mij graag. Ik heb een kind, en die ziet mij graag, en ik zie dat kind graag. Verdomme, waarom konden ZIJ het niet? En iedere keer weer, iedere keer weer komt die vraag terug (...).
Een partner heb je gekozen onderweg (...), dat het daar mis mee kan gaan, tja, dat is bijna deel van het contract. Je kan je partner héél graag zien, maar zelfs een partner die je pijn doet (...) kan zelden zo diep inschrijven in je lijf als je ouders". 

 

Herkenbaar:

Iemand kan zich over-loyaal voelen aan zijn ouders en zijn leven lang onder druk staan van het zich verplicht voelen jegens hen, en zal daar op den duur ernstig onder lijden. Als het loyaal zijn van het kind uitgebuit en misbruikt wordt, zal dat de reserve van vertrouwen, die in ieder mens aanwezig is, voortdurend uithollen. In andere gevallen kan iemand verstrikt raken in een voor zichzelf onzichtbaar net van loyaliteiten. Het is dan juist van belang zich van de dwang die ervan uitgaat te ontdoen en zich vrij te maken. 

 

Ik heb het gevoel dat ik enkel maar echt verder kan met mijn leven als ik stop met me in bochten te wringen om te doen wat mjin ouders van me verwachten. Wat zij van mij verwachten, heeft een rechtstreeks negatief effect op mijn levenskwaliteit.