Mijn kinderen

Ik denk dat ik mijn kinderen soms niet voldoende toelaat om hun emoties te ervaren, vooral dan emoties van verdriet en boosheid. Omdat ik geleerd heb van die niet te uiten, omdat ik het niet aankan om hem verdrietig te zien, omdat ik telkens hun onaangename gevoelens wel voorkomen en direct wil omdraaien naar een positief gevoel. Die overdreven anticipatie van mij is niet altijd gezond denk ik.

 

Een van de redenen waarom ik op zoek ging naar hulp van een psycholoog is dat ik denk dat ik vaak begin te dissociëren als ik alleen ben met de kinderen. Soms wordt het me allemaal wat teveel (ook oa omdat ik me verantwoordelijk voel voor al hun emoties), en dan kan ik me niet meer focussen. Mijn ogen beginnen dan te 'dromen' en ik ga precies in een soort zombie-modus. Ik kan dan geen normale zinnen meer vormen en probeer dan wel te reageren op de kinderen hun vragen, maar vaak lukt het me dan niet om uit mijn woorden te komen. Het is dan een samenraapsel van wat woorden maar die vormen niet de juiste betekenis. 

Als ik dissocieer terwijl ze aan het spelen zijn, merken zij dit meestal eerder op dan ikzelf. Het is altijd hetzelfde scenario: ze zeggen 'Mama is er iets?', en dan word ik precies terug naar de realiteit gekatapulteerd (wat wel even duurt eer ik weer echt 'terug' ben dan) en  dan realiseer ik me dat ik in gedachten helemaal weg was, en volop tic nerveux aan het uitvoeren was. Ik dacht altijd dat ik 'in gedachten verzonken' was, maar eigenlijk denk ik op zo'n moment vaak niet echt aan iets. Het is meer een soort herinnering en dan niks. Een soort weggetrokken worden naar een onbekend 'elders'. 

Soms hoor ik mijn kinderen dan wel mijn aandacht vragen, maar mijn geest wil niet terugkomen. Miel begint dan vaak heel erg mijn aandacht te vragen, ter compensatie, waarop mijn geest dan nog harder wil wegblijven ipv terugkomen. 

Sinds ik me ervan bewust ben dat dit wellicht dissociëren is, dat het met stress te maken heeft, en dat het mogelijks met mijn jeugd te maken heeft en ik wat milder ben voor mezelf, lukt het me al beter om dat soort situaties te vermijden. Ik neem op tijd rust, voordat het te laat is en ik zo ga stressen. De kinderen weten dat al, als ik zeg dat mijn emmer bijna vol is dan geven ze me wat tijd voor mezelf tot de emmer weer wat leger is. 

Ze vragen vaak al spontaan hoe vol mijn emmer is, om een beetje te weten hoe het er voor staat. Ik weet niet of ik blij moet zijn dat ze zoiets vragen, maar het helpt me wel dat ze hiermee rekening houden .... :-/