Mijn moeder houdt niet van mij

Mijn moeder houdt niet van mij. 

 

Ik vind het verschrikkelijk om me dit te realiseren, maar tegelijkertijd ligt in die zin de sleutel tot zelf-liefde. Het voelt als een opluchting me te realiseren dat hoe ze me behandelde, niet goed was voor mij. Het geeft me de plicht én het recht om van mezelf te houden, en te compenseren voor wat zij me nooit kon geven - het gevoel van onvoorwaardelijke liefde.

Mijn moeder heeft me jarenlang mishandeld. Fysiek en emotioneel.

Kloppen. Schoppen. Slaan. Bedreigen. Bespotten. Manipuleren. Isoleren. Kleineren. Verwijten. Beschuldigen. Gaslighten. Controleren. Dat was niet ok, toch...? Kan een kind ooit iets doen om dat te verdienen? 

Heel voorzichtig begin ik mezelf toe te laten om empathie en medelijden te voelen voor mezelf. Misschien heb ik daar toch wel ergens recht op, als troost voor de vele jaren pijn, eenzaamheid, vertwijfeling, schuldgevoelens, schaamte en verdriet. Misschien moet ik niet meer verzwijgen hoe ze thuis tegen me deed, en misschien moet ik dit innerlijk gevecht niet meer alleen voeren.

Mijn moeder kneedde me en dwong me in het keurslijf waarvan ze wou dat ik het aannam. Zo werd ik de jonge Eleonora die geleerd had om precies dat te doen en te zeggen wat zij wou. Een verlengstuk van haar, niet meer dan een handige tool om haar eigen identiteit vorm te geven, om te compenseren voor wat zij nooit gedaan of gekund had.
Er was geen plaats voor de echte Eleonora, voor het kind dat ik eigenlijk écht was. Pogingen om mijn identiteit, mijn interesses, mijn karaktertrekken te ontwikkelen, werden in de kiem gesmoord. Zo leerde ik te zijn wie zij wou dat ik was. Ik leerde hoe ik een spiegel werd van haar, ik leerde me te plooien en te schikken, steeds voorzichtig en op mijn hoede, steeds alert en vaak bang. 

Ik voelde ergens ook wel dat dat niet helemaal juist was. Als ik mezelf zag op foto's hield ik niet van het meisje dat ik zag: ik zag de dochter die mijn moeder wilde dat ik was. Als ik alleen was of voor de spiegel stond, zocht ik naar het meisje achter die façade, het meisje dat ik echt was, de échte Eleonora. Ik wist dat die echte Eleonora anders was, maar voor haar was geen plaats. 

 

Young children of narcissists learn early in life that everything they do is a reflection on the parent to the point that the child must fit into the personality and behavioral mold intended for them. These children bear tremendous anxiety from a young age as they must continually push aside their own personality in order to please the parent and provide the mirror image the parent so desperately needs. If these children fail to comply with the narcissist’s wishes or try to set their own goals for their life – God, forbid – the children will be overtly punished, frozen out or avoided for a period of time – hours, days or even weeks depending on the perceived transgression in the eyes of the narcissistic parent.

 

De eerste herinneringen hierover heb ik van de lagere school, toen ik begon op te komen voor wat ik wou. Mijn ouders omschreven me als een eigenwijs, weerbarstig kind, terwijl ik volgens mij een normale kind-ontwikkeling doormaakte waarbij ik op zoek ging naar een eigen identiteit. Vanaf 13-14 jaar was het volledig 'om zeep' en keerde mijn moeder zich volledig tegen mij, omdat ik niet meer was wie ze gewild had. 

 

Zo zei ze bijvoorbeeld dat ze tijdens mijn lagere schooltijd zoveel moeite gedaan had om me te laten uitgroeien tot een slank meisje. Ze had mijn eten altijd heel goed afgemeten, zodat ik lange dunne benen zou hebben. In haar ogen deed ik al haar jaren inspanning teniet door nu als puber ronder te worden en vet te krijgen rond mijn billen. Hoeveel keren heeft ze dat niet gezegd, dat ik walgelijk dik werd... 

 

Zo zag ze ons, kinderen: een werkstuk, een kneedbare blok klei, die zij zou kneden in een bepaalde vorm, en die dan ook voor altijd zo zou moeten blijven. Ze aanvaardde ons enkel maar zo lang we exact die persoon waren die zij wilde dat we waren, en ze deed er alles aan om ons (zowel emotioneel als praktisch) afhankelijk te houden van haar.

Narcissistic parents do this because they see their child as an extension of themselves. If the child begins to realize this, the narcissistic parent will use guilt, control, fear and any other tactic they can think of to bring the child back into line. This is why many of them find the teenage years unbearable as their growing adolescent demands to be allowed more freedom and control over their own life — the very thing the narcissistic parent feels most threatened by.

In order to combat this threat, the narcissistic parent will undermine their children’s growing independence in a variety of ways. This can include anything from giving them the message that they lack the ability to handle things on their own to talking down to them as if they were still a toddler.

 

Joanina en ik hebben allebei, onafhankelijk van elkaar, de keuze gemaakt om te breken met onze moeder, om toch een eigen identiteit te kunnen ontwikkelen en ons eigen leven te kunnen leiden. Dat was geen gemakkelijke stap: toen wij van thuis weg gingen waren we naïef, onzeker, kwetsbaar, wereldvreemd, emotioneel onderontwikkeld en getraumatiseerd. Van het moment dat wij onze moeder de rug toekeerden, kon ze ook geen goed woord meer over ons zeggen. Ze had ons zo afhankelijk gemaakt van haar, en kwetsbaar als we waren liet ze ons volledig vallen. Meer nog, ze ging verder met de emotionele chantage, vernederingen, manipulaties omdat ze het niet kon verdragen dat wij onze eigen weg gingen. 

Nergens in dit verhaal zie ik liefde van mijn moeder voor wie wie écht waren. Voor ons als individu, als apart persoon. Liefde voor dat deel dat wij waren, los van wie zij was, was en is er gewoon niet.