Een kast vol pijnlijke herinneringen die plots openvalt...

Twee maanden geleden las ik enkele stukken van mijn oude dagboeken terug.. voor het eerst in 20 jaar. 

Ik was geshockeerd. 

 

De tranen rolden over mijn wangen als ik de woorden van verdriet en pijn las, en ik kon enkel maar kleine stukjes lezen omdat de emoties me teveel werden bij het lezen. 

 

Het gekke is dat ik de meeste van die dingen vergeten was... maar dat ik wél de gevoelens van eenzaamheid en twijfel, schaamte en schuld al die jaren meegedragen had zonder te beseffen waar die negatieve gevoelens ten opzichte van mezelf vandaan kwamen. Die innerlijke strijd van toen voerde ik 20 jaar later nog steeds, en ik was me totaal niet bewust vanwaar deze strijd kwam, wie deze strijd in mijn hoofd geplant had. Door mijn dagboeken te lezen realiseerde ik me dat heel wat van wie ik dacht te zijn, eigenlijk datgene was dat mijn ouders van me gemaakt hadden. Een heel deel van mijn identiteit was hùn identiteit.
In hoeverre is zoiets OK, als je je realiseert dat je moeder eigenlijk geestesgestoord is? Wil je dan wel dat haar woorden, haar gedachten je denken en handelen nog steeds sturen?

 

Het is alsof heel veel puzzelstukjes op hun plaats vallen, maar hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik besef dat dit een puzzel is die niet op een paar weken gelegd zal zijn.