Eleonora

"People pleasing veroorzaakt een enorm energie-lek. Het zorgt ook voor cognitieve dissonantie" ( Cognitieve dissonantie is de onaangename spanning die iemand ervaart bij tegenstrijdige overtuigingen, ideeën of opvattingen of bij handelen in strijd met de eigen overtuiging).    Die idee zette me ertoe aan om de gedachten neer te pennen die maar blijven malen in mijn hoofd. Er zit weinig structuur in de tekst hieronder, sommige dingen spreken elkaar tegen, en van sommige zaken ben ik niet zeker, maar het is zoals het is: ik ben er helemaal niet uit. Ik denk dat deze gedachten er ook de oorzaak van zijn dat mijn emotionele emmer bijna voortdurend 'halfvol' is en dus snel vult en overloopt. Mijn gedachten lopen steeds vast op dezelfde gedachten en ik raak er maar niet uit. Piekeren en piekeren dus.  Deze blog is een goede plek om mijn gedachten te dwingen niet steeds in cirkeltjes te draaien. Waar ik bij het gewone dagdromen en piekeren stop bij bepaalde gedachten, be...

Het herlezen van mijn dagboeken helpt me om terug te keren naar mijn begraven zelf. Soms word ik door een bepaalde herinnering onverwacht teruggekatapulteerd, maar bewust teruggaan naar de emoties van toen lukt me alleen als ik fragmenten uit mijn dagboeken herlees en me heel bewust concentreer op de pijn van toen. Ik heb die dagboeken nodig om echt terug te kunnen gaan, anders lijkt het wel alsof het een verhaal is d at over iemand anders gaat.   Door in mijn dagboeken te duiken, erover te praten met iemand anders, of erover te schrijven, probeer ik mezelf te verplichten er echt in terug te gaan én er te proberen bij blijven. Er komen dan nieuwe herinneringen boven, en inzichten die me helpen om mijn verleden en mezelf beter te begrijpen.    Wat ik niet begrijp is dat ik geen kwaadheid kan voelen naar mijn moeder toe. Het lijkt wel alsof ik de woede die ik als tiener voelde zo hard heb moeten inhouden en wegstoppen dat ik er nu zelf niet meer aan kan. Heel uitzonderlijk...

Een van de moeilijkste periodes van mijn leven (naast de periode toen ik thuis woonde) is ondertussen bijna een jaar geleden. Ik probeer de herinneringen uit de weg te gaan, omdat ik me schaam en schuldig voel dat ik zo lang met zo iemand samen gebleven ben. Ik probeer het soms te begrijpen maar het is zeer confronterend. Liefst ga ik de herinneringen uit de weg, maar ik heb ze niet altijd onder controle. Zijn stem, zijn kritiek echoot nog zeer vaak in mijn hoofd.   De avond die ik hieronder beschrijf was niet de eerste van dit soort situaties, maar de 'druppel' die de emmer deed overlopen.   2020, de nacht van 3 op 4 januari.   Het was Kerstvakantie. De eerste tien dagen had ik met R doorgebracht, zodat hij me zeker niet kon verwijten dat ik niet genoeg tijd met hem spendeerde. Ik plande niets met vriendinnen in, enkel bezigheden met hem: een weekje skivakantie met zijn beste vriend en dienst partner (= ook R zijn ex), en daarna nog vier dagen thuis om wat klusjes in he...

Straks komen mijn zoontjes thuis en moet ik een goede moeder voor hen zijn. Ik wil hen niet opzadelen met de last die ik zo lang heb moeten meesleuren. Mijn emoties overmannen me en herinneringen dringen zich op, maar ik moet sterk zijn. Ik moet volhouden, ik moet er zijn voor hen. Ik mag niet verdrinken, niet nu. Spartelen, duw de herinneringen weg, nee, nu geen paniekaanval. De muren komen op me af, ik wil hier weg, ik wil vrij zijn maar ik heb de kracht niet om weg te lopen....    Even later belt mijn vader. Hij vraagt hoe het met de plannen zit om te verhuizen, en hoe het op het werk gaat. Ik zeg hem dat het niet goed gaat... "Ik kan me niet concentreren papa, ik werk al bijna een jaar alle dagen van thuis uit en het valt me zo zwaar...".  Hij onderbreekt me en zegt dat hij iets heeft om me af te leiden: of ik voor hem iets kan programmeren in Excel. Ik probeer nog te zeggen dat daar het probleem niet ligt, dat ik genoeg werk heb op het werk, maar dat de motivatie weg...

Al een tijdje zit ik vast met wat ik hier wil schrijven.    Vele gedachten, vele redeneringen, vele inzichten passeren door mijn hoofd.... maar hoe ik die hier ook probeer neer te typen, ze lijken een deel van de lading niet te dekken. Steeds weer wis ik hetgeen ik schreef, omdat het geen goede weergave is van wat er in me omgaat.   Ik wil schrijven hoezeer ik afgezien heb, hoe hard het allemaal was, hoe weinig er nog overbleef van mezelf na die jaren thuis. Mijn 'ik' aan gruzelementen geslaan... het gemis van een moeder, het alles verterende verlangen naar liefde en aanvaarding... De leegte...    Hoe leg je dat uit? Hoe omschrijf je de onmacht, de ontreddering, de angst, het gevoel geen kant uit te kunnen? Welke woorden ik ook gebruik, ze lijken de waarheid oneer aan te doen.    Hoe kan ik ooit uitleggen wat een hel mijn 'thuis' was...    Moet ik omschrijven wat mijn moeder deed? Ik weet niet eens hoe je dat met woorden kan bevatten... Het m...

Het leven is druk en iedereen doet maar door en door in de rat race van alledag..... Het graven in mijn verleden heeft me doen inzien dat een aantal lichamelijke 'kwaaltjes' misschien wel te maken hebben met de stress die ik nog steeds ondervind ten gevolge van mijn jeugd en de relatie die ik had met R. Door veel te lezen over kindermishandeling en trauma's begon ik in te zien hoe al die onderdrukte herinneringen en gevoelens toch hun impact hebben op mijn lijf, en dat het geen nut heeft de rariteiten in mijn lijf aan te pakken als ik de bron (post-traumatische stress) niet aanpak.       Tics nerveux Sinds ik 7-8 jaar ben heb ik veel last van tics nerveux. Een soort van schrapen met mijn keel, oogbewegingen, vreemde bewegingen met mijn vingers en tenen, vreemde spieren in mijn gezicht en nek aanspannen, schouderbewegingen... Als ik in de auto zit, op de fiets, als ik alleen thuis ben...  Op zovele onbewaakte momenten gaat mijn lijf in tics-nerveux-overdrive. Op een ...

     Ik heb me lang geschaamd voor wie ik in mijn puberteit was. Schaamte voor mijn wereldvreemdheid, voor mijn sociaal incapabele ik, voor hoe ik mijn emoties niet op een goeie manier kon beheren, voor hoe ik er uitzag. Schaamte voor een hele waslijst van negatieve kenmerken die ik mezelf toeschreef.     Toen ik als 19-jarige van huis wegging brak ik dan ook met mijn 'oude ik'. Ik kleedde me helemaal anders, veranderde mijn haar... Ik wilde niets meer te maken hebben met wie ik thuis geweest was, voor een groot deel uit schaamte dat iemand die kant van mezelf zou zien. Ik wilde trots kunnen zijn op wie ik was, dus ik wimpelde mijn herinneringen aan thuis weg, en praatte er zelden over. Toch leefde ik met het gevoel dat er veel verdriet, schaamte en schuldgevoel in me zat, een gevoel van sluimerende melancholie. Geluk en dankbaarheid om het hier en nu, maar tegelijkertijd verdriet om de weg die ik afgelegd had en om alles wat ik gemist had. Dat verdriet, de sc...

    De geest is als een lapje vruchtbare aarde. Van bij je geboorte komen er zaadjes in terecht... goeie zaadjes, maar ook onkruid. Liefdevolle ouders planten zaadjes die een leven lang leiden tot mooie bloemen en plantjes, waar het kind zijn leven lang van zal genieten.   Mijn moeder heeft in mijn geest vooral heel veel onkruid gezaaid. Het onkruid woekerde op den duur zo hard dat mooie zaadjes er zelfs geen kans meer maakten. Mensen zien enkel het verzorgde voortuintje met mooie bloemen, maar wat ze niet zien is dat ik voortdurend het opschietende onkruid moet verwijderen. Onkruid dat ik nooit gewild heb en dat ik niet verdiend heb. Hoewel ik het niet wil blijft het onkruid schieten en schieten. Geregeld zaait mijn moeder er nog wat onkruid bij. Het spel is oneerlijk. Dit vergt zoveel energie. Ik wil ook gewoon een mooi tuintje om gelukkig in te zijn. Een geest zonder pijnlijke herinneringen, een geest zonder schaamte, angst en schuld.

Ik herinner me die keer dat mama me voor me zoveelste keer een hoer noemde, en naar me riep dat ik de 'matras van de gemeente' was ... (omdat ik als 16-jarige seks gehad had met mijn vriendje - wat ze niet wist was dat dat ook nog eens tegen mijn wil en in verschrikkelijke omstandigheden gebeurd was, dus haar woorden waren daardoor nog eens extra pijnlijk).  Mijn slaapkamer bevond zich bovenaan de trap. Ik stond in het deurgat van mijn kamer en mijn moeder stond bovenaan de trap, met haar rug naar de trap gekeerd. Voor de zoveelste keer schreeuwde ze me toe dat ik een hoer was. Haar woorden kwamen zo hard binnen dat ik de fysieke pijn nog steeds voel als ik aan dat moment terugdenk. Ik weet niet hoe ik dat moet omschrijven, de pijn in mijn al zo gekwetste bloedende hart voelde als een messteek, gruwelijk pijnlijk. Ik wilde haar van de trap duwen, uit zelfbescherming. Mijn brein sloeg letterlijk tilt door de verwijten die keer op keer op keer weer naar me richtte. Ik kwam niet o...